Storythai

เมื่อวันนี้ ของปีที่แล้ว แคทบังเอินไปรู้จักคนๆนึงอะ เค้าเปนใครไม่รู้ รู้แต่เค้าเป็นเพื่อนของเพื่อนแคท เป็นหนึ่งในหลายๆคนที่แคทเคยเจอเมื่อตอนแคทอยู่ม.1 เพียงแต่เมื่อตอนนั้น เค้าไม่ได้อยู่ในกลุ่มที่แคทไปสนิทด้วย ต่างคนต่างรู้จักกันแค่ชื่อ จำได้คลับคล้ายคลับคล้า น้อยมากถึงมากที่สุด จนเมื่อวันเด็กปีที่แล้ว แคทไปบังเอินเจอเพื่อนๆพี่ๆ ที่เคยสนิทสนมด้วยกันเมื่อตอนนั้น แล้วเลยได้กลับมาติดต่อกันอีกครั้งจนถึงวันนี้ แล้ววันนี้ของปีที่แล้ว แคทกับก้อบ ก็เลยได้รู้จักกัน...อีกครั้ง

การเจอกันครั้งแรก ไม่ค่อยราบรื่นหลอกนะ เพราะเรานัดเจอกันที่ข้าวสาร นัดเจอที่ผับ แล้วหลายๆอย่างที่แคทอยากจะทำ แคทก็ไม่ได้ทำ หลายๆอย่างที่ตั้งใจ ก็พลาดหมด ฮ่าๆๆ เพราะอะไร เพราะแคทเมา* ใช่เลย เมาแบบไม่ธรรมดา เรียกว่าเมาเปนหมาเลยทีเดียว - -' (เหตุมันเกิดเพราะแอลกอฮอร์)

ว่าแต่ อะไรหรอ ที่อยากทำ ก็.. ว่ากันแบบตรงๆ พี่กะหยอดเต็มที่ พี่แอบชอบ พี่กะวางระเบิด เอาขำๆ แล้วไง ไม่ได้ทำอะไรเลยซักอย่าง เพราะกูเมาไม่เปนท่านั่นเอง การเจอกันครั้งแรก ศิโรรัตน์ เมา อ้วกแตก นั่งข้างถนน ถูกหิ้วปีกกลับบ้าน โครตเท่ห์อะ

ตื่นมา จิกหัวตัวเองแล้วตะโกนว่า ม่ายยยยยยย -*- นอยหวะ ตื่นมานอย  พัง! พังหมด! พังหมดแล้ว! หมดกัน แผนการวางระเบิดของเรา แต่เหมือนสวรรณ์จะเหนใจ พี่ได้ฟีทแบคกลับมาใน Hi5 (สมัยนั้นกำลังฮิิต) เอาวะ แค่ข้อความว่าแดกนิดๆหน่อยๆก็ยังดี ศิโรรัตน์ยังพอกู้หน้ากลับมาได้(หรอ) โดยการก็ทำตีเนียน เกิดอะไรขึ้นหรอ ไม่เหนรู้เรื่องอะไรเลย เมื่อวานเข้านอนแต่วัน หลับไม่รู้เรื่องเล้ยยยย

แต่แล้ว ที่วาดฝันก็เริ่มจางหาย แถวบ้านเรียนขาดตอน แคทต้องไปเกาหลีเกือบเดือน ... แล้วจะสายต่อไงเล่า โฮๆ วันวาเลนไทย์ ทำไมเราถึงไม่ได้อยู่ไทยล่ะ เรากำลังจะต้องไปเกาหลีแล้ว ขาดตอนนนนนนนนน

อะไรก็เกิดขึ้นได้ ถึงตัวอยู่เกาหลี แต่ใจอยู่ไทยนะ แรกๆก็ขำๆอยู่ หลังๆเริ่มไม่ขำนะ ใครจะรู้ ว่าเราติดต่อกัน แคทอยู่เกาหลี ก้อบอยู่ไทย อินเตอร์เนตช่วยท่านได้ คุยเอ็มกันมั่ง ออฟไลด์แมสเสจมั่ง แล้วแต่ความพยายามส่วนบุคคล 

เวลาผ่านไป ยี่สิบกว่าวัน พรุ่งนี้แคทจะได้กลับไทยแล้วนะ  ก้อบบอกว่าจะมารับแคทที่สุวรรณภูมิ ^ ^ เอาแล้วเว้ยยยยย (ดีใจ)   

แต่แล้ว คืนก่อนกลับ เพื่อนตัวดี มาหาที่ห้อง พร้อมเครื่องดื่มอีกเพียบ แล้วไงต่อ ก็ เมาสิคับ เมาหลับ ตาย ทั้งสามคน แคท พิ้ง และไอคยองมินตัวดี

และแล้ว เรื่องระทึกก็เกิดขึ้นเยอะแยะมากมาย เพราะ สองสาว ถึงสนามบินสิบเอ็ดโมง ซึ่ง เครืองมันออกตอนสิบโมงอะนะ ตอนนี้ เครื่องคงอยู่ไทเปแล้ว แล้วไงหละ ก็ตกเครื่องไง กูเมา ตกเครื่อง ชัดยัง

และก้อบหละ วันนี้ก้อบจะมารับ ต้องโทรบอกก้อบสินะ .... ครั้งแรก ที่โทรสับหาก้อบ เปนการโทรที่น่าประทับใจจิงๆ แคทอยู่เกาหลี กดโทรหาก้อบที่อยู่เมืองไทย  ประโยคแรกที่บอกผ่านการโทรสับครั้งแรกของเรา  ก้อบบ นี่แคทเอง ... ก้อบ แคทตกเครื่อง (อยากจะบ้าตาย กับตัวเองหวะ)

เปนเพราะแอลกอฮอร์ อีกแล้ววววว

พอ เลิกเล่า อายตัวเอง

อืม ประเดนคือจะสื่อแคว่า เรารู้จักกันมา หนึ่งปีแล้วน้าาา

ไอ เลิฟ ยู น้าาา จุ๊บๆ

แค่นั้นแหละ

จบข่าว

หากวันนึง เราพบใครสักคน
ที่มองเห็นคุณค่าความรักของเราแล้วล่ะก็
มอบความรักให้เค้าไปเถอะ
แล้วเราจะรู้ว่า...ความรักนั้นมีค่าและมีความหมายเพียงใด

.

.

(แต่ถึงจะมองไม่เหน ก็จะมอบให้ นี่แหละ ตัวเรา)

เพราะ

ความรักเป็นสิ่งที่มีค่า
แต่มันจะไร้ค่า ถ้าไม่ได้มอบให้ใคร